Knuffels in de paddock: waar ligt de grens voor F1-journalisten?

Veertien jaar was Rachel Brookes een van de vaste gezichten van Sky Sports F1. Toen ze eerder dit jaar haar afscheid aankondigde, waren er volgens haar een hoop coureurs die in de paddock afscheid van haar namen. In een interview met Essential F1 vertelt de Britse zelfs afscheid te hebben kunnen nemen van Lewis Hamilton.

“Ik heb een heel leuk gesprek met hem gehad. Ik heb echt even de tijd voor hem kunnen nemen. Hij was, zoals je je wel kunt voorstellen, ontzettend aardig en gaf veel steun. Ik ga niet alles vertellen wat er gezegd is, maar het is vastgelegd door een paar fotografen. Er is een mooie foto aan het einde waarop hij me een enorme knuffel geeft en zegt: ‘Ik hoop je snel weer in de paddock te zien’, wat echt heel lief was,” legde ze uit.

Ook Charles Leclerc wordt door Brookes genoemd als een rijder die haar bedankte. “In Canada was ik bezig met de media-interviews in de tv-ruimte en Charles Leclerc had net met de schrijvende pers gesproken en liep net naar buiten. Ik stond bij mijn camera en hij gaf me een enorme knuffel. Hij zei geen woord, hij gaf me gewoon een enorme knuffel. Dus blijkbaar had iemand het hem verteld en ik zei alleen: ‘Dankjewel’, en hij ging weg.”

Aan de ene kant is het voor een journalist bijzonder menselijk om met een omhelzing afscheid te nemen van een sporter die je jarenlang hebt gevolgd. Tegelijkertijd is het in de journalistiek belangrijk om afstand te houden tot de personen en de business waarover je schrijft. Een te vriendschappelijke band kan als journalist je beeld van de werkelijkheid vertroebelen en zelfcensuur opleggen, waardoor je niet meer het belang dient waarom je in de F1-paddock rondloopt: het juist informeren van het publiek.

Op een kleine oppervlakte die de Formule 1 is, met elk weekend dezelfde mensen in de paddock, is er al snel een grijs gebied. Als mensen elkaar bijna elke week tegenkomen, soms vaker met elkaar om tafel zitten dan met het eigen gezin, dan ontstaat er een band. Het is volkomen logisch dat teamleden, coureurs en media off the record gesprekken voeren, vaak op vriendschappelijke toon, over zaken die verdergaan dan de Formule 1 alleen.

Er is wel een verschil tussen vriendschappelijk en vriendschap. Als journalist kun je een coureur aardig vinden, maar je hoeft niet meteen op zijn verjaardag te komen. Of je hebt interessante gesprekken met een persvoorlichter, waarbij je belangrijke achtergrondinformatie krijgt. Maar zou het bijvoorbeeld passend zijn om een arm om zo iemand heen te slaan als diegene in de put zit? Of in het geval van Brookes, om coureurs bij haar vertrek te knuffelen?

Er zijn journalisten die nooit zomaar een off the record of vriendschappelijk praatje maken. Door niet te dicht bij hun onderwerp te komen, menen ze volledig onafhankelijk te blijven. Het is een keuze, maar wellicht een iets té resoluut uiterste. Dat er enige afstand moet worden gehouden, is in elk geval goed voor het onafhankelijk blijven in de F1-paddock.