Nieuwe cijfers onthullen zwakke plek in strategie Red Bull voor Verstappen
Foto: Red Bull Content Pool
Shanna is Formule 1-journalist en eindredacteur bij GPblog met een specialisatie in zowel F1 als endurance- en GT-racing. Met een master Journalistiek en ervaring op internationale circuits levert ze diepgaande, betrouwbare verslaggeving en inzichten, gebaseerd op haar aanwezigheid bij Grands Prix en andere race-evenementen wereldwijd.
Max Verstappen had in Austin weinig aan zijn tweede set zachte banden. Waar Red Bull Racing opnieuw voor de soft koos, kon Charles Leclerc op mediums langer doorrijden voordat hij zijn laatste stop maakte. Verstappen moest daardoor al vroeg aan een slotstint van 25 ronden beginnen. De stintgegevens laten zien waarom de strategie vragen oproept.
Verstappen sloot de Grand Prix van de Verenigde Staten af achter Kimi Antonelli en Leclerc. De drie coureurs op het podium hadden hun race ieder anders ingedeeld. Antonelli kwam met één bandenwissel naar de finish, terwijl Verstappen en Leclerc twee keer stopten. Vooral de bandenkeuze bij hun eerste stop zorgde voor een verschil in het verdere verloop van de race.
Na dertien ronden wisselde Verstappen zijn softs in voor een tweede set van dezelfde compound. Leclerc reed zijn openingsstint twee ronden langer door en ging vervolgens naar mediums. Daarmee kon de Ferrari-coureur 24 ronden afleggen. Verstappens tweede softstint duurde achttien ronden, waarna Red Bull hem opnieuw naar binnen haalde.
Tweede set softs geeft Verstappen geen duidelijk voordeel
ADVERTENTIE
Verstappen kwam in zijn middelste stint op de zachte band tot een mediane rondetijd van 1:40.483. Leclerc noteerde op mediums een 1:40.389 en was in die vergelijking nipt sneller. Het verschil van 0,094 seconde is klein, maar een duidelijk snelheidsvoordeel voor Verstappens zachtere compound ontbreekt. De stints vallen niet volledig samen. Leclerc reed langer door en legde een groter deel van zijn stint af met minder brandstof aan boord. De mediaan, de middelste waarde van alle rondetijden binnen een stint, vergelijkt de coureurs bovendien niet op exact dezelfde raceronden. Het verschil kan daarom niet rechtstreeks aan de banden worden toegeschreven.
De gemiddelde rondetijden per stint van de coureurs van Red Bull Racing, McLaren, Mercedes en Ferrari in de Grand Prix van de Verenigde Staten - Bron: GPblog
Red Bulls keuze had wel gevolgen voor de verdeling van Verstappens race. Hij begon op ronde 32 al aan zijn laatste set, terwijl Leclerc pas vanaf ronde 40 op zijn laatste banden reed. Toen de Monegask aan zijn slotstint begon, had Verstappen al acht raceronden op zijn mediums afgelegd. Ferrari kon de resterende zeventien ronden op hards afwerken. Ook Lewis Hamilton kreeg een kortere slotstint dan Verstappen: hij reed vanaf ronde 39 op de harde compound en moest daarmee nog achttien ronden overbruggen.
Ferrari houdt meer snelheid over voor de slotfase
In die laatste stints was het verschil aanzienlijk. Leclerc noteerde een mediaan van 1:38.604, Hamilton kwam tot 1:38.758. Verstappen bleef op 1:39.646 steken. Daarmee waren beide Ferrari-coureurs in hun slotstint ongeveer negen tienden tot een seconde sneller dan de Nederlander. Verstappen begon zijn stint eerder in de race en reed daardoor meer ronden met een zwaardere auto dan zijn Ferrari-rivalen. De cijfers betekenen dus niet dat hij gedurende de volledige slotfase iedere ronde een seconde verloor. Hij had zijn laatste pitstop echter eerder gemaakt dan zijn Ferrari-rivalen, die daardoor op versere banden richting de finish reden.
ADVERTENTIE
De snelheid van Ferrari was al vóór de late virtuele safetycar zichtbaar. Leclerc reed zijn snelste ronde op ronde 42, Hamilton op ronde 48. De neutralisatie van ronde 51 tot en met 53 kan die tijden niet verklaren. Antonelli stelde Red Bull voor een ander probleem. De Mercedes-coureur reed 24 ronden op mediums en daarna 32 op de hards. Zijn mediane rondetijd in die laatste stint was 1:39.822, slechts 0,176 seconde langzamer dan Verstappens mediaan op mediums. Verstappen moest met zijn tweestopper ook het tijdverlies van een extra pitstop compenseren. Het daarvoor benodigde pace-voordeel komt niet uit deze cijfers naar voren.
De snelste stint per coureur op volgorde gezet:
| Positie | Coureur | Snelste stint | Band | Mediane rondetijd |
| 1 | Charles Leclerc | 3 | Hard | 1:38.604 |
| 2 | Lewis Hamilton | 3 | Hard | 1:38.758 |
| 3 | Max Verstappen | 3 | Medium | 1:39.646 |
| 4 | Kimi Antonelli | 2 | Hard | 1:39.822 |
| 5 | Lando Norris | 2 | Hard | 1:40.155 |
| 6 | Isack Hadjar | 2 | Hard | 1:40.250 |
| 7 | George Russell | 2 | Hard | 1:40.774 |
| 8 | Oscar Piastri | 2 | Hard | 1:40.831 |
Wat zeggen de cijfers over Verstappens kritiek?
Verstappens opmerking dat Red Bull 'afspraken niet was nagekomen', kan met de stintgegevens helaas niet worden bewezen. Daarvoor moet duidelijk zijn waarop hij doelde. Een afspraak over vrije lucht na een pitstop vraagt bijvoorbeeld om een analyse van de onderlinge afstanden en het verkeer. Voor een afspraak over bandenkeuze of pitstopmoment zijn de vooraf besproken plannen en de communicatie tijdens de race nodig.
De strategie zelf biedt echter wel voldoende aanknopingspunten voor kritiek. Red Bull koos bij de eerste stop opnieuw voor softs, zonder dat die stint een overtuigend voordeel tegenover Leclerc opleverde. Vervolgens moest Verstappen eerder naar zijn laatste set en bleef een lange slotstint over.
ADVERTENTIE
Isack Hadjar liet zien dat een lange stint op de harde band binnen Red Bull mogelijk was. Hij reed na 25 ronden op softs de resterende 31 ronden op hards. Of Verstappen daarmee beter af was geweest, hangt ook af van zijn beschikbare bandensets en de omstandigheden op het moment van stoppen. De belangrijkste vraag voor Red Bull is waarom de tweede softstint de voorkeur kreeg, terwijl Ferrari langer kon doorrijden en Mercedes een volledige pitstop uitspaarde.
Mis geen GPblog in Google
Markeer ons als voorkeursbron en je ziet onze artikelen vaker bovenaan in Top Stories.
Voeg toe als voorkeursbron / op Google