Max Verstappen is een groot fan: Waarom dit circuit terecht een lieveling is

Toen de Formule 1 na de editie van 2017 afscheid nam van Maleisië vanwege de oplopende kosten – nog vóór de populariteitsgolf die Drive to Survive teweegbracht – verloor de sport meer dan alleen een Grand Prix in Azië. De Formule 1 verloor een circuit dat snelheid, techniek, strategie en onvoorspelbaar weer op unieke wijze wist te combineren.

Sepang werd ontworpen door Hermann Tilke en opende in 1999 zijn deuren. Vanaf het begin was het een volwaardig racecircuit, geen tijdelijk stratencircuit. Dankzij de brede baan, lange rechte stukken en zware remzones ontstonden er volop kansen om in te halen en verschillende racelijnen te kiezen.

Voormalig Lotus-coureur Romain Grosjean noemde Sepang ooit een van zijn favoriete circuits vanwege de 'geweldige flow' en de uitstekende inhaalmogelijkheden. Daarmee vatte hij precies samen waarom het circuit zo populair was. Sepang was snel en technisch uitdagend, zonder dat de races veranderden in een optocht.

De ronde begon met een snelle openingssectie waarin een scherpe voorkant en veel vertrouwen in de auto essentieel waren. Daarna volgde een technisch middengedeelte met middel- en hogesnelheidsbochten, waar een goede aerodynamische balans en zorgvuldig bandenmanagement het verschil maakten.

Het laatste deel van de ronde bood de grootste kans op gevechten. Twee lange rechte stukken werden gescheiden door een krappe haarspeldbocht, waardoor slipstreamen en hard aanremmen perfect samenkwamen. Coureurs konden aanvallen in de haarspeld, zich verdedigen richting de laatste bocht en vervolgens opnieuw een inhaalpoging wagen bij de eerste bocht.

Sergio Perez, die in 2012 in Sepang zijn eerste Formule 1-podium behaalde, wees vooral op de veelzijdigheid van het circuit. "Het circuit is echt interessant en de drie sectoren hebben elk hun eigen karakter. Het is fysiek, maar bevat ook zeer technische gedeelten. Bovendien zorgen de lange rechte stukken aan het einde van de ronde voor veel inhaalmogelijkheden", aldus de Mexicaan.

Die breedte maakte een groot verschil. Anders dan op veel smalle circuits konden coureurs verschillende lijnen kiezen en naast elkaar de bochten ingaan. Daardoor ontstonden gevechten die natuurlijk aanvoelden en minder afhankelijk waren van hulpmiddelen zoals DRS.

Niet alleen het asfalt stelde de coureurs op de proef. Ook de extreme hitte en luchtvochtigheid maakten de Grand Prix van Maleisië berucht. Lewis Hamilton omschreef de race als 'echt zwaar', terwijl Daniel Ricciardo de cockpit vergeleek met een sauna en benadrukte hoe belangrijk een goede voorbereiding op de hitte was.

De zware omstandigheden hadden niet alleen invloed op de coureurs. Paddy Lowe, destijds technisch directeur van Mercedes, noemde Sepang een van de meest veeleisende evenementen van het seizoen voor zowel mens als machine. De combinatie van hoge temperaturen, vochtigheid en regelmatige stortbuien zorgde ervoor dat teams voortdurend compromissen moesten sluiten.

De auto's hadden voldoende downforce nodig om snel door de bochten te kunnen, maar te veel neerwaartse druk kostte snelheid op de lange rechte stukken. Ook de banden kregen het zwaar. Paul Hembery, destijds autosportdirecteur van Pirelli, wees op het ruwe asfalt, de hoge baansnelheden en de extreme temperaturen, waardoor slijtage en bandendegradatie een cruciale rol speelden.

Alsof dat nog niet genoeg was, speelde ook het weer regelmatig een hoofdrol. Tropische regenbuien konden een droge race binnen enkele minuten volledig op zijn kop zetten. Teams moesten voortdurend de weersradar in de gaten houden en beslissen of ze op tijd naar binnen kwamen voor intermediates of juist langer buiten bleven in de hoop dat de bui snel zou overtrekken.

Juist die onvoorspelbaarheid zorgde voor enkele van de meest memorabele races in Sepang, zoals Fernando Alonso's verrassende overwinning in de regen in 2012 en de Grand Prix van 2009, die voortijdig werd afgebroken vanwege hevige regenval.

Ook voor engineers vormde Sepang een uitstekende graadmeter. Rob Smedley, destijds hoofd voertuigprestaties bij Williams, legde uit dat het circuit voortdurend veranderde. Waar coureurs in de beginfase van de race vooral last hadden van graining op de voorbanden, verschoof de uitdaging later naar slijtage van de achterbanden.

Die unieke combinatie verklaart waarom Sepang zo'n sterke reputatie heeft opgebouwd. Het circuit was zwaar zonder oneerlijk te zijn, bood volop inhaalkansen zonder kunstmatige hulpmiddelen nodig te hebben en bleef door het onvoorspelbare weer tot het einde spannend. Coureurs werden fysiek tot het uiterste gedreven, engineers moesten voortdurend strategische keuzes maken en fans kregen vrijwel ieder jaar een spectaculaire race voorgeschoteld. Juist daarom behoort Sepang voor veel coureurs nog altijd tot de mooiste circuits waarop de Formule 1 ooit heeft gereden.