Een zege zat er voor Max Verstappen niet in bij zijn debuut in de 24 uur van de Nürburgring, maar zijn endurance-ambitie blijft onverminderd. De viervoudig Formule 1-wereldkampioen wil de grote enduranceklassiekers veroveren, en dat is een van de moeilijkste dubbels in de autosport. In de geschiedenis lukte het maar een handvol coureurs om zowel de F1-wereldtitel als een grote endurancerace te winnen: vijf F1-kampioenen wonnen de 24 uur van Le Mans, en Niki Lauda voegde daar een zege in de 24 uur van de Nürburgring aan toe. Het is het selecte rijtje waar Verstappen zich ooit bij hoopt te voegen.

Formule 1 en endurance-racen zijn bijna elkaars tegenpolen. F1 draait om een sprint van anderhalf uur in een single-seater die volledig om één coureur is gebouwd. Endurance-racen draait om uithoudingsvermogen, het delen van een auto met meerdere coureurs en het managen van materiaal over vele uren. Dat een coureur in beide werelden op het hoogste niveau wint, is daarom zeldzaam. In de meer dan zeventig jaar dat het Formule 1-wereldkampioenschap bestaat, lukte de combinatie met een grote endurancezege slechts een enkele keer.

De Brit Mike Hawthorn was de eerste coureur die beide prestaties combineerde. Zijn Le Mans-zege kwam in 1955 met Jaguar, drie jaar voordat hij in 1958 de eerste Britse Formule 1-wereldkampioen werd. Zijn Le Mans-overwinning werd overschaduwd door de zwaarste ramp uit de autosportgeschiedenis, waarbij in datzelfde jaar tientallen toeschouwers omkwamen. Hawthorn won eerst Le Mans en daarna de F1-titel, een volgorde die in die tijd niet ongewoon was.

De Amerikaan Phil Hill was de succesvolste Le Mans-coureur van dit rijtje. Hij won de race drie keer met Ferrari: in 1958, 1961 en 1962. Uitgerekend in 1961, het jaar van zijn tweede Le Mans-zege, werd Hill ook Formule 1-wereldkampioen, als eerste Amerikaan ooit. Hill nam in zijn loopbaan veertien keer deel aan Le Mans, een teken van hoe sterk endurance-racen verweven was met de carrières van coureurs uit dat tijdperk.

Niki Lauda staat vooral bekend om zijn drie Formule 1-wereldtitels en om zijn dramatische ongeluk op de Nürburgring Nordschleife in 1976. Maar drie jaar daarvoor, in 1973, won Lauda juist op dat circuit: samen met Hans-Peter Joisten zegevierde hij in een BMW in de 24 uur van de Nürburgring. Daarmee is Lauda de enige F1-wereldkampioen die de beruchte 24-uursrace op de Nordschleife op zijn naam heeft staan. Het maakt zijn relatie met dat circuit extra bijzonder: hij won er een van de zwaarste endurance-races ter wereld én overleefde er later ternauwernood het ongeluk dat zijn carrière tekende. Dat uitgerekend Max Verstappen dit weekend zijn 24-uursdebuut op datzelfde circuit maakte, geeft Lauda's prestatie opnieuw extra lading.

De Oostenrijker Jochen Rindt won Le Mans in 1965, samen met Masten Gregory in een Ferrari 250 LM, met een dominante voorsprong van vijf ronden. Vijf jaar later, in 1970, werd Rindt Formule 1-wereldkampioen, maar hij maakte dat zelf niet meer mee. Rindt verongelukte tijdens een training voor de Grand Prix van Italië en kreeg de titel postuum toegekend, omdat zijn voorsprong in het kampioenschap niet meer ingehaald kon worden. Hij blijft de enige postume wereldkampioen in de geschiedenis van de Formule 1.

Graham Hill is de bekendste naam in dit rijtje, en niet zonder reden: hij is de enige coureur ooit die de Triple Crown of Motorsport voltooide: de Grand Prix van Monaco, de Indianapolis 500 én de 24 uur van Le Mans. Hill werd Formule 1-wereldkampioen in 1962 en 1968, won de Indy 500 in 1966 en completeerde de Triple Crown pas in 1972 met zijn Le Mans-zege, samen met Henri Pescarolo in een Matra-Simca. Het was zijn tiende deelname aan Le Mans; ruim een halve eeuw later is hij nog altijd de enige die de Triple Crown volledig op zijn naam heeft staan.

Na Graham Hill duurde het 46 jaar voordat een nieuwe naam aan het Le Mans-rijtje werd toegevoegd. Fernando Alonso, tweevoudig Formule 1-wereldkampioen in 2005 en 2006, won Le Mans twee keer op rij, in 2018 en 2019, met Toyota samen met Sébastien Buemi en Kazuki Nakajima. Alonso sprak openlijk de ambitie uit om ook de Indianapolis 500 te winnen en zo de Triple Crown te voltooien, maar dat is hem tot nu toe niet gelukt. Hij blijft voorlopig de laatste coureur die een F1-titel combineerde met een Le Mans-zege.

Buiten dit exclusieve groepje wonnen ook diverse F1-coureurs zonder wereldtitel grote endurance-races. Het bekendste recente voorbeeld is Nico Hülkenberg, die in 2015 bij zijn enige Le Mans-deelname meteen won met Porsche, terwijl hij gewoon actief was in de Formule 1. De succesvolste coureur over beide disciplines is Jacky Ickx, die acht Grands Prix won en zes keer zegevierde in Le Mans zonder ooit F1-wereldkampioen te worden. Het laat zien dat de overstap mogelijk is, maar dat de combinatie van een wereldtitel én een enduranceklassieker extreem zeldzaam blijft.

Een zege zat er voor Verstappen op de Nürburgring ditmaal niet in, maar zijn endurance-missie is duidelijk pas begonnen. De viervoudig wereldkampioen heeft herhaaldelijk gezegd Le Mans te willen rijden, en Ford bevestigde al dat er gesprekken lopen over een toekomstige deelname met het Hypercar-programma van het merk. Lukt het Verstappen ooit Le Mans te winnen, dan voegt hij zich bij Hawthorn, Phil Hill, Rindt, Graham Hill en Alonso. Omdat hij Monaco al won, zou zelfs de legendarische Triple Crown binnen bereik komen. En mocht hij ooit alsnog de 24 uur van de Nürburgring winnen, dan treedt hij in de voetsporen van Niki Lauda.

Verstappen hoopt het rijtje ooit aan te vullen via Le Mans of een nieuwe poging op de Nürburgring.