Verstappen wilde in Baku vroeg naar de pits, maar Lambiase hield hem tegen: 'Dan was de race weg geweest'

Verstappen begon de Grand Prix van Azerbeidzjan op de mediums en had het daar lastig mee. Toen hij het tempo van Oscar Piastri niet kon bijhouden, hield hij ook teamgenoot Isack Hadjar op. De Limburger wilde daarom zo snel mogelijk over op de zachtste band. Lambiase hield hem dchter op de baan.

Knoors, oud-engineer bij Ferrari, zag hoe belangrijk dat moment op de boardradio was. Het was namelijk de coureur zelf die op een andere tactiek aanstuurde. Had Red Bull toegegeven, dan had Verstappen twee ronden voor de safety car gestopt. Daarmee had hij de gratis pitstop misgelopen die de rest van het veld even later kreeg.

Lambiase gokte niet in het wilde weg. Teambaas Laurent Mekies vertelde na de race tegen Sky Sports F1 dat het team bewust wachtte. Red Bull hield de auto's op hun posities en hoopte op een neutralisatie. Die kwam na dertig ronden, toen Alex Albon zijn Williams tussen bocht 5 en 6 in de muur zette. "Het is hier heel moeilijk om niet op een safety car te rekenen. We zaten allemaal op de safety car te wachten", aldus Mekies. "Max had het op dat moment zwaar op de medium en we wisten dat we op de soft een betere kans zouden hebben. Uiteindelijk is dat ook gebeurd."

In Baku hadden de banden ook weinig last van slijtage. Daardoor vielen er nauwelijks gaten en vonden zelfs de koplopers in de eerste helft van de race geen ruimte om een vrije pitstop te kunnen doen. De safety car bood die ruimte wel en zonder risico op verkeer. Verstappen kon als eerste van de Red Bulls binnenkomen voor de dubbele stop en had daarna op softs alleen George Russell en Oscar Piastri nog voor zich. Verstappen gaf zelf ook toe dat de safety car op het juiste moment kwam om naar de zachte banden te wisselen.

Uiteindelijk kwam Verstappen aan de finish maar 0,196 seconde tekort op Russell. De keuze om te wachten sluit aan bij de data-analyse. Daarin bleek al dat de medium-start minder rampzalig was dan critici beweerden. Wat Knoors toevoegt, is dat de doorslaggevende beslissing niet van de coureur kwam, maar van de man aan de andere kant van de radio.