Nederlandse F1-steward leeft haar grote droom: ‘Dit wilde ik als kind al’

Helemaal aan het einde van het gesprek in de hospitality van de FIA heeft Natalie Corsmit een advies voor iedereen. “Als je iets leuk vindt, dan moet je ervoor gaan. Dat kan soms een heel lange weg zijn”, weet de Nederlandse Formule 1-steward uit ervaring.

Voor Natalie Corsmit is het genoemde schip gestrand in de Formule 1, bijvoorbeeld in Madrid tijdens het Spaanse Grand Prix-weekend. Driemaal is ze dit seizoen een van de ‘scheidsrechters’ die de acties van Max Verstappen, Lewis Hamilton en twintig andere topcoureurs beoordeelt. Ze heeft het zover kunnen schoppen nadat ze in Nederland tijdens haar studie als vrijwilliger bij de KNAF begon. Want ja, stewards krijgen niet betaald voor hun werk.

“Mijn passie voor autosport is ontstaan door mijn opa”, vertelt Corsmit. “Als jong kind mocht ik één keer per jaar van mijn ouders met mijn opa mee. Niet alleen naar Zandvoort. Ik ben op Spa geweest, in Hongarije, vooral bij races die in de vakantieperiode vielen. Daar heb ik gezien hoe het is om steward te zijn, maar ook wat je allemaal nodig hebt om een race te organiseren. Er zijn zoveel vrijwilligers nodig om een race te kunnen laten draaien. Niet alleen de teams, auto's en rijders, maar ook alles eromheen. Dat heeft me eigenlijk altijd wel geïntrigeerd.”

Corsmit is in ons land jarenlang sportcommissaris geweest in de karting, op het circuit, in de autocross, rally en alle denkbare vormen van de autosport. In Zandvoort mocht ze zelfs een keer meedraaien in het Formule 3-panel, waar Corsmit een uitstekende indruk maakte.

Als Corsmit over haar functie als steward praat, valt geregeld het woord hobby. Alles wat ze graag doet, komt samen in dit werk. “Het is wel handig dat je affiniteit hebt met autosport, dat je regels leuk vindt, dat je het leuk vindt om dingen uit te zoeken en dat je goed kunt lezen.”

Niet dat Corsmit, die in het dagelijks leven bij een onderwijsinstelling als onderwijsmanager werkt, elk regeltje in het reglementenboek uit haar hoofd kent. Dat is helemaal niet nodig. “Het is vooral goed als je de termen kent, weet hoe je iets moet opzoeken en welke termen je moet gebruiken”, legt ze uit.

Anders dan bijvoorbeeld in het voetbal is het voor een steward niet mogelijk om ‘in de geest van de wedstrijd’ een besluit te nemen. “De regel is de regel”, zegt Corsmit streng. “Je kunt wél kijken naar de omstandigheden waardoor een regel misschien niet goed nageleefd kon worden. In de autosport kan dat bijvoorbeeld regen zijn, andere weersomstandigheden of het feit dat er meerdere auto's tegelijkertijd bij een incident betrokken zijn. Dat soort omstandigheden moet je meenemen. Op basis daarvan kan een straf eventueel worden verminderd.”

De autosport is in zekere zin uniek, want sporters krijgen geregeld de kans om hun kant van een incident te belichten. “Vroeger was het volgens mij iets zwart-witter. Dan werd gewoon medegedeeld: je hebt dit gedaan en dit is je straf. Nu horen we iedereen. We willen weten wat het verhaal is.”

In Nederland ontbreken camerabeelden bij veel evenementen. Dan zijn het marshals die rapporten opstellen en die eventueel aan de stewards doorgeven. In de Formule 1 is juist alles terug te kijken. Aangezien ook de fans vrijwel alles zien, ligt een beslissing van de stewards al snel onder een vergrootglas.

Natalie Corsmit kijkt bijvoorbeeld nooit naar wat er op sociale media over haar werk wordt gezegd. “Daardoor raak ik ook niet van slag door dingen die bijvoorbeeld niet waar zijn. Dat doe ik bij alles. Of het nou rally, autocross of wat dan ook is, ik doe dat gewoon helemaal niet. Ik reageer niet op dingen die geschreven worden en houd me daar gewoon buiten.”

Aan de andere kant zegt ze: “Het nieuws gaat tegenwoordig zo snel dat iedereen 48 uur later alweer met iets anders bezig is.”

Gelukkig verandert het, maar de autosport is van oudsher een mannenbastion. Corsmit lacht als het ter sprake komt. “Ik vind dat helemaal prima en leuk. Ik heb ook studies gedaan waarin vooral mannen zaten.”

Corsmit heeft zelf nooit gemerkt dat er anders naar haar wordt gekeken dan naar haar mannelijke collega’s, zeker niet in de Formule 1. “Ik heb het idee dat ze mij hetzelfde zien als de anderen. Ik ben gewoon een steward. Of ik nou man of vrouw ben, ik ben gewoon een steward.”

Natuurlijk is er aan het einde van het gesprek nog de grote vraag: kent Corsmit landgenoot Max Verstappen goed? “Eigenlijk ken ik de coureurs niet persoonlijk. Helemaal niet. Ze zien ons op het moment dat ze met ons moeten spreken en dat is het eigenlijk. Ik ben ook geen fan van iemand.”

Dus thuis liggen geen shirtjes van Red Bull of Verstappen, ook niet bij haar kinderen. “Dat is eigenlijk heel grappig. Ze vinden shirts van een Grand Prix wel leuk, bijvoorbeeld van Barcelona of Madrid. Maar verder hebben we niets van een bepaalde coureur. En dat kan natuurlijk ook niet in deze functie!”